In parallel met de “Koninklijk Vereenigde Tapijtfabrieken” van Moordrecht, Rotterdam, Amsterdam en Deventer, werden in Beverwijk in de handtapijtknoperij Kinheim ook tapijten vervaardigd.
Deze tapijtknoperij werd in 1910 opgericht door Hendrik Godefridus Polvliet en binnen 10 jaar had het bedrijf al grote naamsbekendheid door heel Nederland vanwege de kwaliteit en artistieke originaliteit. De eigen ontwerpen naar Oosterse motieven vonden snel hun weg naar boten, paleizen, woonsteden en raadzalen. Op 19 mei 1926 verwierf het bedrijf het predicaat ‘Koninklijk’. Deze bekroning heeft de oprichter zelf niet meer mee mogen maken, omdat hij op 17 juni 1923 overleed. Zijn weduwe, Cornelia Maartina Polvliet-Hoogstraaten, zette het bedrijf voort. De nieuwe benaming werd Koninklijke Handtapijtknoperij ‘Kinheim’.
Na een eerste bloei ondervond de werkplaats een terugslag als gevolg van de Eerste Wereldoorlog. Hierop volgde een grote bloei in de jaren twintig. Het omvangrijke aantal opdrachten verschafte toen aan ruim 60 meisjes en vrouwen werk. Gedurende de crisis van de 30tiger jaren kon het bedrijf zich handhaven door zich toe te leggen op eenvoudiger technieken. In de tijd vervaardigde men het goedkopere ‘konkitatapijt’, dat in grove knopen geweven werd met ongeverfd materiaal.
Gedurende de tweede Wereldoorlog stond het bedrijf, dat in 1941 was overgegaan in handen van de heer Keizer te Hilversum, stil.
Na 1945 werden de werkzaamheden weer opgevat onder leiding van de heer en mevrouw Mastenbroek. Talrijke grote opdrachten zijn daarna nog uitgevoerd voor overheidsgebouwen, schepen en bedrijven. Gemiddeld telde het bedrijf toen 30 tot 40 werkneemsters, terwijl dit aantal soms opliep tot circa 60.
Door veranderde belangstelling, gepaard gaande met gewijzigde economische omstandigheden verminderde de vraag naar handgeknoopte tapijten sterk. Handgeknoopte tapijten werden steeds meer vervangen door de veel goedkopere, machinaal vervaardigde vloerbedekking.
De laatste opdracht voerde ‘Kinheim’ uit in het begin van 1973. In april van dat jaar werd de werkplaats te Beverwijk gesloten.
Op de achterkant van de eerste Kinheim-tapijten een swastika-achtig motief te zien. In deze context verwijzen dit teken naar de eeuwenoud gelukssymbool en niet naar de meer beladen betekenis die het door de geschiedenis van de 20e eeuw kreeg.
Na 1926, wordt de swastika door de kroon vervangen. De kroon verwijst naar het koninklijke predicaat van Kinheim en fungeert eigenlijk als een soort kwaliteitsstempel of merkteken.
De museale waarde van de Kinheim tapijten kan worden mede worden afgemeten aan het aantal tapijten dat onderdeel uitmaakt van de grote musea in Nederland. Er is onderzoek gestart naar alle geregistreerd tapijten. Tot op heden is gekend dat Het Rijksmuseum 4 tapijten in haar bezit heeft, het Amsterdam museum 2, het Textielmuseum in Tilburg 7.